Deskur Jan (1860–1929), doktor praw, dyrektor banku, notariusz. Pochodził z rodziny ziemiańskiej na Podlasiu. Ur. 19 XI w Horostycie pow. radzyńskiego jako syn Bronisława, organizatora powstania na Podlasiu, i Tekli z Bobrownickich, gimnazjum ukończył w Stanisławowie, a uniwersytet we Lwowie i tu też odbył praktykę adwokacką (u dra Kiernika) i notarialną. Ożeniwszy się z Kazimierą Rudowską w r. 1891, otworzył kancelarię adwokacką we Lwowie. W r. 1899 na prośbę Jana Stapińskiego, inicjatora Banku Parcelacyjnego w Galicji, D. objął dyrekcję Banku jako pierwszy dyrektor i organizator tej instytucji. Kierownictwo banku utrzymał aż do jego likwidacji w r. 1912, po czym wrócił do adwokatury. W banku rozwinął żywą działalność parcelacyjną, bank bowiem w tym czasie rozparcelował 27.600 morgów z obszarów dworskich w Zachodniej Galicji pomiędzy włościan. Ta zbyt pospieszna działalność, przede wszystkim zaś powiązanie interesów bankowych z radykalnym ruchem ludowym i wydawnictwami jego przywódcy, sprawiły, że Bank już w r. 1907 znalazł się w trudnościach finansowych, co dało powód do dochodzeń sądowych i do oskarżenia dyrektorów banku o zawinienie niewypłacalności tej instytucji. Ostatecznie dopiero w r. 1912 sprawa sądowa została umorzona, bez ujmy dla dyrektora D-a. W r. 1918 brał udział w obronie Lwowa jako komendant jednego z odcinków Miejskiej Straży Obywatelskiej. Gdy w r. 1920 potrzeba ojczyzny tego wymagała, D. stanął jako ochotnik-szeregowiec do służby w 214. pułku ułanów i odbył służbę na froncie od lipca do końca listopada r. 1920. Po wojnie otrzymał stanowisko notariusza w Rohatynie, Dolinie a wreszcie w Tarnopolu. Ostatnio w Tarnopolu był prezesem wojew. zarządu Polskiego Stronnictwa Ludowego. Tutaj też był dyrektorem Kasy Oszczędności, wicemarszałkiem Wydziału Powiatowego, przewodniczącym rady Kasy Chorych. Ponadto był przez pewien czas prezesem Małopolskiego Towarzystwa Rolniczego, członkiem zarządu tego towarzystwa W Krakowie oraz prezesem Osadników Małopolski Wschodniej. Umarł w Łoszniowie k. Trembowli 16 II 1929, tamże pochowany. Pozostawił dwóch synów i córkę. Odznaczony krzyżem ofic. Polonia restituta.
Urzędowe akta lwowskiej izby notarialnej; Akta rozprawy przed sądem przysięgłych we Lwowie w maju r. 1912; Interpelacja posła Łyszczarza w parlamencie wied. z 21 V 1912; informacje rodziny.
Stanisław Głąbiński